Drewniany kościół w Spale przypomina o czasach, gdy miejscowość była związana z prezydentami II Rzeczypospolitej. Gminny opis zabytku wiąże jego powstanie w 1923 roku z poleceniem Stanisława Wojciechowskiego.
Projekt przygotował architekt Kazimierz Skórewicz, propagator stylu narodowego. Budowniczowie wykorzystali drewno sosnowe. Ściany wykonano w konstrukcji zrębowej, z przyściennymi słupami, a całość posadowiono na podmurówce z kamiennych ciosów.
Patrząc na bryłę, można zwrócić uwagę na czterospadowy dach kryty gontem. Wieńczy go ośmioboczna sygnaturka — niewielka wieżyczka nad dachem. Drewno, kamienna podstawa i gont tworzą rozpoznawalny wygląd świątyni.
Kolejny rozdział jej historii zapisali leśnicy. W 1933 roku ufundowali rzeźbiony ołtarz św. Huberta oraz nadbudowę ołtarza z postacią Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej. Rzeźby wykonał Ludwik Konarzewski z Istebnej. Według gminnego opracowania na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku obok kościoła powstał także ołtarz polowy AK.
Świątynia jest więc miejscem, w którym można odnaleźć kilka różnych śladów przeszłości Spały: prezydencki mecenat, pracę architekta i rzeźbiarza oraz fundację środowiska leśników. Przy oglądaniu zabytku warto przyjrzeć się zarówno jego niewielkiej bryle, jak i detalom wyposażenia.
Źródło: Gmina Inowłódz — historia kościoła w Spale. Zdjęcie archiwalne z biblioteki portalu.
